Nano-Maiden

ตอนที่ 12 The Trust

สองวันหลังจากเหตุการณ์พายุหิมะ เมืองบ้านเกิดของวิล ก็กลับสู่สภาพเดิม แต่กระนั้นก็ตามความไม่เข้าใจกันระหว่าง วิล กับ นก ก็ยังไม่สู้ดีมากนักหลังจากเกิดเรื่องในครั้งก่อน บ่อยครั้งที่เธอก็โทรไปหานก แต่ก็ยังไม่รับสายเธอเลยในช่วง สองวันนี้
ในวันหนึ่งของโรงเรียนอริยะอรัณย์ช่วงพักที่พวกวิลก็ได้คุยกันที่โต๊ะประจำของพวกเธอ

ตู๊ด ๆๆๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา
เฮ้อ... นกก็ยังไม่รับสายฉันเหมือนเดิมเลยแฮะ วิลพูดพร้อมกับถอนหายใจ
สงสัยจะติดงานน่ะ เค้าเป็นนักร้องไม่ใช่หรือ แป้งพูดปลอบ
ก็ว่างั้นแหละ เป็นห่วงจังตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นน่ะ
นี่วิล ยังโกรธฉันเรื่องวันนั้นอยู่เปล่าน่ะ? แป้งตอบด้วยเสียงเงียบๆ
ก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก ฉันคิดว่าแต่ละคนย่อมมีเป้าหมายไม่เหมือนกันน่ะ
อืม...ขอบคุณมากนะวิล แป้งก็นั่งเงียบไม่พูดต่อ

ระหว่างที่พวกวิลคุยกันนั้น พวกเพื่อนๆของวิลก็เข้ามาเดินผ่านมานั่งที่โต๊ะ

เป็นไงน่ะ ยัยวิลทำหน้าหงอยเชียว มินท์ทักทาย
ไม่เป็นไรซักหน่อย คิดมากน่า..
เหรอ ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาพูดกับเราก็ได้เสมอนะวิล ทิพย์พูดปลอบ
จ๊ะ... ขอบใจมากนะ
วิล มีเพื่อนเป็นห่วงเยอะเหมือนกันน่ะ แป้งพูดพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เพียงแต่พวกเค้าอยู่กับฉันตั้งแต่เด็กแล้วละ และชั้นก็ไม่มีพี่น้องด้วย ก็มีพวกเขานี่ละที่คอยดูแลชั้น...
เหรอ..ดีจังเลยนะ แป้งตอบพลางยิ้มเล็กน้อย
แป้ง ไม่ต้องคิดว่าพวกเราเป็นคนอื่นไกลก็ได้นะ ยังไง ๆ พวกเราก็เป็นเพื่อนของเธอเหมือนกัน
ทิพย์พูด
ขอบใจมากนะทุกคน แป้งพูดพร้อมกับหน้าแดงเล็กน้อย
จะว่าไป เจ้าต่อมันไปไหนน่ะ มินท์ วิลถาม
ฉันบอกให้ไปซื้อน้ำให้พวกเราน่ะ น่าจะมาแล้วละ มินท์ตอบ

ซักพัก ต่อ ก็มาพร้อมกับน้ำอัดลม ที่พวกมินท์สั่งให้ไปซื้อมาแบ่งกันดื่มที่โต๊ะที่พวกเธอนั่งประจำ

พูดถึงก็มาแล้วนั้นไง มินท์พูด
โห แบกซะเยอะขนาดนั้นเชียวหรือ วิลพูด
อือ... ก็เจ้านั่นมันแพ้พนันฉันน่ะ เลยโดนลงโทษซักหน่อย ฮา ๆ มินท์พูดพร้อมกับหัวเราะ
นี่ พวกเธอมาช่วยฉันถือหน่อยสิ จะแบกไม่ไหวแล้วนะ ต่อพูดขอความช่วยเหลือ
ฝันซะเถอะยะ มินท์พูด

ระหว่างที่เดินอยู่นั้น เด็กหนุ่มที่ถือขวดน้ำก็ไปสะดุดอะไรบางอย่างในระหว่างทางที่จะเดินขึ้นไปที่โต๊ะของพวกวิล

อา~หยาๆๆ ล้มแล้วๆๆๆ ต่อร้องเสียงหลง พร้อมกับน้ำที่เค้าถือตกลงพื้นหมด
ตายละ!! ต่อเป็นไงบ้างน่ะ!!!! วิลพูดพร้อมกับวิ่งไปช่วยต่อถือขวดน้ำก่อนที่จะล้ม
โห... เดียวนี่ห่วงใยกันเนอะ มินท์พูดกวนใส่
บ้าสิ ฉันแค่เป็นห่วงน้ำของพวกเราต่างหาก วิลหน้าแดงด้วยอาการเขินอาย
เอาน่า ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก ขอบใจมากเลยเน้อ ต่อพูดพลางยิ้ม
เออ... ทิพย์ทั้งสองคนนี้สนิทกันขนาดนี้เชียวหรือ เป็นปกติทะเลาะกันประจำนิ แป้งถาม
ก็สนิทกันแหละ แต่สองคนเค้าเป็นพวกพ่อแง่แม่งอนน่ะ
มันหมายถึงอะไรละนั้น? แป้งงงกับสำนวนที่มินท์พูด
อา... โทษทีฉันลืมไปว่าเธอไม่ได้อยู่เมืองไทยนาน มันเป็นสำนวนน่ะนะ ทิพย์พูดพลางหัวเราะ

หลังจากที่พวกเธอคุยกันเสร็จซักพักเสียงระฆังเริ่มเรียนคาบบ่ายก็ดังขึ้น พวกวิลก็ได้เดินขึ้นห้องเรียนเพื่อที่จะไปเรียนในคาบบ่ายตามปกติ
ส่วนทาง นก ที่พักเที่ยงอยู่ในโรงเรียนเซนต์มาเรีย ซึ่งเป็นโรงเรียนหญิงล้วนประจำเมือง ก็ได้ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูก็มีแต่ Miss Call ของวิลที่เธอไม่ได้รับจำนวนเยอะแยะมากมายพร้อมกับถอนหายใจ

นี่ฉันทำแบบนี้ดีแล้วหรือเนี้ย นกคิดในใจ
นก ๆ วันพูด
อ้าว วัน ทำไมไม่ได้อยู่บ้านละนั้น
ก็อยากอยู่บ้านนะแต่ ฉันเห็นนกสองวันมานี่ ดูไม่ค่อยมีความสุขเลย วันพูดด้วยความเป็นห่วง
ไม่เป็นไรมากหรอก ขอบใจมากนะ
นก ยังติดใจเรื่องคนๆนั้นอยู่อีกเหรอ คนที่สวมเก็ตเจ็ตนั้นน่ะ วันถาม
ยังติดใจสิ เจ็บใจด้วยที่ฉันต้องเสียท่าแบบนั้น... นกฉุนขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินวันพูด
อือ... นก ฉันว่านะ.....
ว่าไงหรือ วัน
ไม่มีอะไรหรอก จะเข้าเรียนแล้วนิ
อือ วันกลับไปก่อนก็ได้นะ เดียวเลิกเรียนแล้วเจอกัน
อาฮะ แล้วจะรอที่คอนโดนะ วันพูดพร้อมกับบินออกจากโรงเรียนไป

จนกระทั่งเลิกเรียนในตอนเย็นของทั้งสองโรงเรียน นก ก็เดินทางไปยังโรงเรียนอริยะอรัณย์ ที่วิลเรียนอยู่เพื่อที่จะรอพบเธอ ซักพักพวกวิลก็ออกจากอาคารเรียนเพื่อนที่จะกลับบ้านกัน ก็ได้ไปเห็น นก ที่ยืนรออยู่

ไง วิลเลิกเรียนแล้วสินะ
อะ!!..ดีจ๊ะ นกหายไปไหนมาน่ะ โทรไปไม่ยอมรับเลย วิลพูดด้วยเสียงที่เป็นห่วง
ช่วงนี้... อือออ งานเยอะน่ะเลยไม่ได้พกโทรศัพย์ไปไหนมาไหน นกฝืนใจโกหก
เหรอ
เออ... มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยน่ะ มาด้วยกันหน่อยได้ไหม นกพูด
ได้สิ วิลตอบตกลง

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินไป นั่งที่ม้าหินบริเวณหน้ากำแพงโรงเรียนซึ่งทางโรงเรียนได้เอามาวางไว้สำหรับให้ผู้ปกครองมารอรับนักเรียนกลับบ้าน

ว่าไงนกมีเรื่องอะไรจะคุยกับเราเหรอ
ก็เรืองของเพื่อนเธอที่ชื่อ แป้ง หนะละ ฉันไม่ค่อยไว้ใจยัยนั่นซักเท่าไรเลย
เราว่าเค้าก็เป็นคนดีออกนะ รักเพื่อน รักน้องจะตายเค้าน่ะ
เธอนี่มองโลกในแง่ดีซะประจำเลยนะ!! แล้วพอเวลาใจดีกับใครก็มักจะมีเรื่องประจำด้วย!!!
เธอก็พูดแบบนี้ประจำเลยนะ...

ซักพักแป้งและเนลน้องสาวของเธอก็เดินมาหาวิลที่ซึ่งกำลังนั่งคุยกับนกอยู่

วิล นก กลับไปที่ร้านด้วยกันไหม
นี่เธอ ยังมีหน้าจะมาชวนฉันกับวิลกลับด้วยกันอีกหรือ นกพูดด้วยอารมณ์ฉุนเล็กน้อย
ก็เราต้องไปทำงานที่ร้านของวิลด้วยกันอยู่แล้วนี่นา... แป้งทัก
ไม่ต้องมาทำตัวญาติดีกับฉันเลย!!!
ทำไมต้องพูดแบบนี้ด้วยน่ะ คนเค้าอุตสาห์ทักดี ๆ ด้วยแล้วนะ!!!
ก็ฉันไม่ไว้ใจเธอหนิ ครั้งที่แล้วก็ยังจะฆ่าพวกฉันเลยไม่ใช่หรือ นกพูดด้วยอารมณ์โกรธ
แต่เรื่องนั้นมันเป็นอุบัติเหตุนะ!!! ชั้นไม่ได้อยากทำเรื่องแบบนั้นหรอก!!!!
นี่ ๆ ทั้งคู่หยุดทะเลาะกันได้แล้วนะ!!! น้องเนลเขาจะร้องไห้อยู่แล้ว!!!!! วิลพูดขัดทั้งสองคน

เนลร้องไห้ออกมาตามประสาเด็กที่หวาดกลัวผู้ใหญ่ทะเลาะกันจนทั้งกลุ่มต้องหยุดเงียบลง


เนล พี่ขอโทษจ้ะ พี่จะไม่ทะเลาะแล้วนะ แป้งปลอบ

ระหว่างที่พวกเธอคุยกันอยู่ซักพัก นาค กับ วัน ก็บินมาที่โต๊ะที่พวกเธอนั่งคุยกันอยู่

วิล แย่แล้ว ๆ พวกเราพบสัญญาณเฟลในโรงเรียนของวิล!!! นาคพูด
นก ๆ พวกเราไปปราบพวกมันกันเถอะนะ!! วันพูดชวนนก
อือ... ก็ได้ นกตอบ เธอไม่จำเป็นต้องเสนอหน้ามาก็ได้นะแป้ง"
... แป้งเงียบพลางปลอบเนล

จากนั้นนกก็จูงมือวิลเดินเข้าไปในโรงเรียนและก็ไปพบกับ เฟล สองตัว ยืนอยู่บนหลังคาของตึกเรียนที่พวกวิลเรียนกันอยู่ เฟลทั้งสองมีลักษณะเป็นเด็กผู้หญิงที่ดูแล้วอายุไม่ต่างกันกับพวกวิลมากนัก ตัวหนึ่งพกอาวุธคล้ายปืนที่ยาวกว่าเจ้าของ กับอีกตัวหนึ่งที่สวมเกราะที่มีขนาดใหญ่

นั้นไง วิล อยู่บนตึกเรียน นาคชี้ไปที่บนหลังคา
อือ ฉันเห็นแล้วละ
ไง เหล่านักรบมนุษย์กระจอก เฟลที่มีอาวุธเป็นปืนยาวทักทายด้วยการหยามเหยียด
ไม่ต้องมาทักทายเลย พวกแกมีธุระอะไรกับพวกฉัน!!! นกตะโกนกลับไป
ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ต้องการ เก็ทเจด ที่พวกเธอมีอยู่เท่านั้น เฟลที่สวมเกราะขนาดใหญ่อีกตัวพูด
ทำไมถึงอยากได้เก็ทเจด ของพวกเรามากขนาดนั้นละ!? วิลเอ่ยถาม
ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่ท่านผู้นั้นเค้าต้องการเก็ทเจดของพวกเธอเท่านั้นเอง เฟลร่างใหญ่พูดต่อ
ไม่มีทางซะหรอก!!! นกตะโกนกลับ
งั้นก็คงต้องไม่มีทางเลือกแฮะ สงสัยต้องใช้กำลังเอามาอย่างที่พวกเราคาดเดาอยู่แล้วซินะเฟลที่ถือปืนพูดขึ้นแล้วยิ้ม

สิ้นเสียงเฟลพูดทั้งสองตัวก็กระโดดขึ้นสูงจากหลังคาโรงเรียน

ฉันคือ อาชีม่า หรือโค้ดว่า ศถุงมัสยา เฟลผู้สวมเกราะขนาดยักษ์สีเงินเอ่ยชื่อตัวเองออกมา
ส่วนฉัน คือ แก๊ปเล หรือโค้ดว่า มยุระเวนไต แก๊ปเลพูดพร้อมกับควงปืนที่ถืออยู่ในมือของเธอพร้อมยิ่งใส่ไปที่พวกวิล

Transmutation!!!!!!! นกและวิลตะโกนเรียกโค้ดไว้สำหรับในการแปลงร่าง ร่างของทั้งคุ่ก็เปล่งแสงแล้วตัว นาค และวัน ก็รวมร่างเป็นเกราะให้พวกเธอส่วมใส่

พอทั้งคู่แปลงร่างเสร็จ ตัววิลก็เรียกชิพ ชิลป์ (Shield) ออกมาเพื่อป้องกันการโจมตีและ ตัวนกกระโดดหลบออกพร้อมกับพุ่งเรียกชิพ ซอร์ด (Sword) เพื่อเรียกดาบแสงประจำตัวของตนออกมาใช้ พร้อมกับพุ่งไปหา อาชีม่าที่กระโดดลงมาถึงก่อน และได้ใช้ดาบของเธอฟันใส่มันเข้าอย่างจัง แต่ไม่สามารถจะฟันเข้าเกราะของมันได้เลยและตัวของอาชีม่าก็เอาไหล่กระแทกตัว การูดาเลี่ยนกระเด็นออกไปกลางท้องฟ้า ส่วนทางนากาเลี่ยนที่โดนการโจมตีของแก๊ปเล นั้นก็ป้องกันการยิงได้หมด พร้อมกับดึงหอกจากเกราะแขนออกมาแล้วพุ่งไปหาแก๊ปเล ที่กำลังชาร์ทพลังงานใส่ปืนอยู่

เสร็จฉันละ!! เบรกแสลซ!!!!!!!! นากาเลี่ยนพูดพร้อมกับผสมชิพ เบรค และ สแลซ ใส่ลงในหอก
คิดว่าจะทำอะไรฉันได้หรือ แก๊ปเลพูดกับยิ้มเล็กน้อย

ช่วงนากาเลี่ยนพุ่งไปฟันถึงตัวแก๊ปเลนั้น ตัวอาชิม่าก็พุ่งมากระแทกตัวนากาเลี่ยนออกไป พร้อมกับปล่อยกับระเบิด ลอยอยู่กลางอากาศจำนวนมาก

คิดหรือว่าฉันจะปล่อยให้เธอเข้ามาถึงชั้นได้ง่าย ๆ น่ะ แก๊ปเลพูด
ใช่แล้ว ๆ พวกเธอไม่สามารถฝ่ากับระเบิดของฉันได้หรอก ฮิ ๆ อาชิม่าพูด
นก ทำไงกับพวกมันดีน่ะ นากาเลี่ยนถาม
วิล ฉันจะใช้โฮมมิ่งทำลายกับระเบิดให้หมดนะ จากนั้นเธอก็พุ่งไปโจมตีเจ้าตัวถือปืนนั้นเลย
ได้

พอพวกเธอสองคนปรึกษากันเสร็จ นากาเลี่ยนก็เรียก ชิลป์ ออกมาอีกครั้งพร้อมกับพุ่งไปหาเฟลสองตัวนั้น ระหว่างที่เธอพุ่งไปนั้นกับระเบิดก็จับการเคลือนไหวของเธอหมด ก็พุ่งเข้ามาหา ส่วนการูดาเลี่ยนก็เรียก ชิพ วิน และ โฮมมิ่ง (Homing) ออกมาจรวดสายลมจำนวนมาก็พุ่งไปทำลายกับระเบิดทั้งหมด ทำให้ฝุ่นคลุ้งทั่วทั้งสนาม ส่วนนากาเลี่ยนก็พุ่งทะลุฝุ่นเข้าไปหา แก๊ปเลระหว่างที่จะง้างหอกฟาดลงนั้น อาชีม่าก็ต่อยที่ตัวเธอกระเด็นออกไปอีก

ฮา ๆ ฉันบอกแล้วเธอไม่มีทางทำอะไรพลังของพวกฉันพี่น้องได้หรอก อาชิม่าพูด
วิล เป็นไรมากไหม!!
เจ๊บ....
ยังไงพวกเธอก็ไม่สามารถฝ่าค่ายกลพวกนี้มาหาถึงตัวพวกฉันได้หรอก อาชิม่าพูด
ไม่ลองก็ไม่รู้หรอกน่า นกพูด

จากนั้น การูดาเลี่ยนก็ใช้ท่าG-MAXโดยการแปลงร่างเป็นลักษณะที่คล้ายยานพุ่งไปหาพวกเฟลสองตัวอีกครั้ง ระหว่างที่นกหลบกับระเบิดนั้นก็โดนปืนของแก๊ปเลยิงทะลุกับระเบิดออกมา และโดนเข้าที่ปีกซ้ายของร่าง G-MAX ซึ่งเป็นส่วนหัวไหล่จนถึงกับระเบิด

กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!! การูดาเลี่ยนร้อง
นกเป็นไงบ้างน่ะ!! นากาเลี่ยนถาม
ก็....โอเคอยู่น่ะ.....ให้ตายสิทำไงให้ฝ่าเจ้าพวกระเบิดงี่เง่านี่ไปได้น่ะ

ระหว่างที่พวกเธอกำลังคุยอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงคำว่า สปีดอัพ (Speed up) ก็มีเงาของคนพุ่งไปโจมตีเฟลสองตัวจนกระเด้นไปออกไปโดนระเบิดลอยอยู่ ทำให้เฟลทั้ง2ได้รับบาดเจ็บไปด้วยระเบิดของพวกตน

พวกเธอ นี่นะไม่ศึกษาข้อมูลศัตรูก่อนถึงเป็นแบบนี้ไง เลโอเนียในชุดรูปแบบเปิดหน้ากากพูด
เงียบไปเลยแป้ง!!! ไม่มีเธอพวกฉันก็ชนะได้ การูดาเลี่ยนพูด
นี่ ๆ อย่าทะเลาะกันสิ ขอบใจที่มาช่วยนะแป้ง นากาเลี่ยนพูดขัดขึ้น

ระหว่างที่พวกเธอสองคนพูดกันนั้น แก๊ปเลก็ออกมาจากกลุ่มควันระเบิดพร้อมกับ เล็งปืนไปที่เลโอเนีย จากนั้นก็ยิงออกไป กระสุนที่มีพลังมากพอที่จะทำให้ เก็ดเจทของผู้สวมหลุดออกและยังทำให้ผู้สวมบาดเจ็บหนักด้วยเช่นกัน

แป้งระวัง!!!!

วิลเห็นพร้อมกับกระแทกตัวแป้งกร